Soms ontmoet je iemand en voelt het meteen bijzonder, zonder dat je precies kunt uitleggen waarom.
Er is iets in de wisselwerking tussen jullie. In hoe iemand naar je kijkt, luistert en reageert. Maar ook in wat dat met jou doet. Soms voel je het ook in je lijf. Een blik kan iets met je doen. Of de manier waarop iemand dicht bij je zit. Het kan je ineens raken. Je hart maakt als het ware een sprongetje. Je merkt: deze ontmoeting doet iets met me.
Misschien herken je iets van jezelf in de ander. Jullie hebben dezelfde humor, jullie houden van dezelfde dingen, delen bepaalde waarden of hebben een vergelijkbare manier van kijken naar de wereld. Er zijn raakvlakken. Je voelt je op sommige vlakken gelijkgestemd, zonder dat je hetzelfde hoeft te zijn.
Soms merk je het ook aan de energie die een ontmoeting je geeft. Je gaat naar huis met een goed gevoel. Je blijft nog nadenken over de ontmoeting en hoe het is verlopen. Je merkt dat je graag nog een keer wilt afspreken.
Je voelt: bij jou kan ik mezelf zijn.
Dat betekent trouwens niet dat je je meteen helemaal ontspannen voelt. Een nieuwe ontmoeting kan spannend zijn. Misschien ben je zenuwachtig, weet je even niet wat je moet zeggen of ben je je extra bewust van hoe je overkomt. Juist als iemand iets bij je losmaakt, kan een ontmoeting heel spannend zijn.
En toch kan er een klik zijn.
Een gevoel van oprechte nieuwsgierigheid naar de ander. De klik zit vaak niet in grote gebaren of “perfecte” gesprekken. Wel in de kleine dingen. Samen lachen om iets onbenulligs. Een blik die genoeg zegt. Een gesprek dat vanzelf van het ene onderwerp naar het andere gaat. Of juist samen stil zijn zonder dat je meteen iets hoeft te zeggen.
Soms is er direct een klik. Maar het kan ook wat langer duren. Je leert elkaar steeds een beetje beter kennen en ontdekt wat jullie gemeen hebben, wat jullie interessant vinden aan elkaar of waar jullie juist anders in zijn. Ook dat kan interessant zijn.
Je hoeft jezelf niet groter te maken, maar ook niet kleiner.
Je mag een slechte dag hebben, twijfelen of even niet zoveel te zeggen hebben. Je hoeft niet altijd gezellig of vrolijk te zijn. Bij iemand bij wie je jezelf kunt zijn, hoef je niet na te denken over hoe je overkomt.
Dat betekent niet dat je elkaar altijd begrijpt. Jezelf kunnen zijn betekent vooral dat je steeds minder het gevoel hebt dat je een rol hoeft te spelen. Dat je graag in elkaars nabijheid bent. Dat je je bij iemand een beetje thuis kunt voelen.
Misschien is dát de echte klik: dat je graag bij elkaar bent. Dat je jezelf steeds iets meer laat zien. Dat dat veilig voelt. En dat je je bij iemand een beetje thuis kunt voelen.
Niet omdat alles “perfect” is, maar juist omdat dat niet nodig is. Iemand bij wie je denkt:
Hier hoef ik niets te spelen. Hier kan ik gewoon mezelf zijn.
Hoe merk jij dat er een klik is? Laat het ons en andere Durfjijmetmij’ers weten via de comments hieronder.
